تا زماني که مي توانيد سخن بگوييد ،

 بگذاريد کلامتان مهر آميز باشد!

تا زماني که ذهنتان کار مي کند ،

انديشه ها پاک و تابناک داشته باشيد 

 پيش از آن که دست هايتان

 از حرکت باز بماند

 هر اندازه که مي توانيد ببخشيد!!

 و از همه مهم تر بياييد سراي خود را

 تا زماني که چراغ آن هنوز مي سوزد،

 آماده و بسامان کنيد!

آغوشتو به غیر من به روی هیچکی وا نکن

منو از این دلخوشی و آرامشم جدا نکن

من برای با تو بودن پر عشق و خواهشم

واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر می کشم

منو تو آغوشت بگیر آغوش تو مقدسه

بوسیدنت برای من تولد یک نفسه

چشمای مهربون تو منو به آتیش می کشه

نوازش دستای تو عادته ترکم نمیشه

فقط تو آغوش خودم دغدغه هاتو جا بذار

به پای عشق من بمون هیچکسو جای من نیار

مهر لباتو رو تن و روی لب کسی نزن

فقط به من بوسه بزن رو روح و جسم و تن من

_{مهرورزان زمانهای کهن هرگز از خویش نگفتند سخن}

_{که در آنجا که تویی برنیاید دگر آواز از من}

_{ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد}

_{هر چه میل دل دوست بپذیریم به جان}

_{هر چه جز میل دل او بسپاریم به باد}

_{آه! باز این دل سرگشته ی من}

                                           _{یاد آن قصه ی شیرین افتاد.}

_{بیستون بود و تمنای دو دوست}

_{آزمون بود و تماشای دو عشق}

_{در زمانی که چو کبک خنده میزد شیرین}

                                                     _{تیشه میزد فرهاد.}

_{نه توان گفت به جانبازی فرهاد افسوس}

_{نه توان کرد ز زیبایی شیرین فریاد}

_{کار شیرین به جهان شور برانگیختن است}

                                                _{عسق در کار کسی ریختن است.}

_{کار فرهاد برآوردن میل دل دوست}

_{خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن}

                                              _{خواه با کوه در آویختن است}

_{رمز این قصه کجاست؟}

_{که نه تنها شیرین بی نهایت زیبا ست}

_{آن که آموخت به ما درس محبت می خواست.}

_{جان چراغان کنی از عشق کسی به امیدش ببری رنج بسی}

_{تب و تابی بودت هر نفسی به وصالی برسی یا نرسی}

                                                         _{سینه بی عشق مباد.}

عمری به سر دویدم در جست و جوی یار

جز دسترس به وصل ویم آرزو نبود

دادم در این هوس دل دیوانه را به باد

این جست و جو نبود...

هر سو شتافتم پی آن یار ناشناس

گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم

بی آنکه خود بدانم اینگونه بی قرار

مشتاق کیستم!

رویی سکفت چون گل رویا و دیده گفت:

-"این است آن پری که ز من می نهفت رو

خوش یافتم که خوش تر از این چهره ای نتافت

در خواب آرزو..."

هر سو مرا کشید پی خویش در به در

این خوش پسند دیده ی زیبا پرست من

شد رهنمای این دل مشتاق بی قرار

بگرفت دست من.

و آن آرزوی گمشده بی نام و بی نشان

در دورگاه دیده ی من جلوه می نمود

در وادی خیال مرا مست می دواند

وز خویش می ربود.

از دور می فریفت دل تشنه ی مرا

چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود

و آنگه که پیش رفتم با شور و التهاب

دیدم سراب بود!

بیچاره من که از پس این جست و جو هنوز

می نالد از من این دل شیدا که: "یار کو؟

کو آن که جاودانه مرا میدهد فریب؟

بنما کجاست او...؟!"

ساده است نوازش سگی ولگرد

زیستن سخت ساده است

و پیچیده نیز هم

(از کتاب همچون کوچه ئی بی انتها : ترجمه احمد شاملو)

در دو چشمش گناه می خنديد
بر رخش نور ماه می خنديد
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله ئی بی پناه می خنديد

 
شرمناك و پر از نيازی گنگ
با نگاهی كه رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه كردم و گفت:
بايد از عشق حاصلی برداشت

 
سايه ئی روی سايه ئی خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسی روی گونه ئی لغزيد
بوسه ئی شعله زد ميان دو لب

زندگی همچون سرسره‏ای است

میکنی دل از خاک

پله پله تا اوج

می‏روی تا پرواز

بعد از آن بالا

می‏خوری سر،آرام

ذره ذره تا خاک

به او بگوييد دوستش دارم

با صدايي آهسته ،


آهسته تر از صداي بال پروانه ها


به او بگوييد دوستش دارم

با صدايي بلند ،


بلند تر از صداي پرواز کبوتران عاشق


به او بگوييد دوستش دارم

با هيچ صدايي،


چون فرياد دوستت دارم

نياز به صداي بلند يا کوتاه ندارد


فرياد دوستت دارم را


ميتوان با تپش يک قلب به تمام جهانيان رساند


پس بگذار بدون هيچ شرمي بگويم دوستت دارم.

دوستت دارم

فرداي ديروزت را رها کن

باید تورو پیدا کنم شاید هنوز هم دیر نیست

تو ساده دل کندی  ولی تقدیر بی تقصیر نیست

با اینکه بی تاب منی بازم منو خط میزنی

باید تورو پیدا کنم تو با خودت هم دشمنی

کی با یه جمله مثل من میتونه آرومت کنه

اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه

دل گیرم از این شهر سرد این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر میکنی حس میکنم از راه دور

آخر یه شب این گریه ها سوی چشامو میبره

عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی میپره

باید تو رو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی

راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی

پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی

محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی

پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی

محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی

باید تورو پیدا کنم شاید هنوز هم دیر نیست

تو ساده دل کندی  ولی تقدیر بی تقصیر نیست

باید تو رو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی

راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی

به تو سوگند و به نذر گل سرخ

و به راز گل رز

و به پروانه که در عشق فنا می گردد

زندگی زیبا نیست                                          

                               آنچه زیباست  تویی   

 یادمان باشد از این غمکده یک روز با هم برویم

 که کسی عطر ترا حس نکند

 و ندزدند ترا از من و من هیچ شوم 

تو که آغاز من و لحظه ی پایان منی

 تولد

تولد

باز هم تولدی دیگر

باز هم شمعی دیگر

 و موی سپیدی دیگر

بیست ساله شد

هر کی کیک می خواد بیاد اینجا

البته بعد از دادن کادو

بوی عيدی، بوی توپ، بوی كاغذرنگی،
بوی تند ماهی‌دودی وسط سفره‌ی نو،
بوی یاس جانماز ترمه مادربزرگ

با اينا زمستونو سر می‌کنم،
با اينا خسته‌گی‌مو در می‌کنم

شادی شکستن قلک پول،
وحشت کم شدن سکه‌ی عیدی از شمردن زیاد،

بوی اسکناس تا نخورده ی لای کتاب

با اينا زمستونو سر می‌کنم،
با اينا خسته‌گی‌مو در می‌کنم

فکر قاشق زدن یه دختر چادرسيا،
شوق یک خيز بلند از روی بته‌های نور،
برق کفش جف‌شده تو گنجه‌ها،

با اينا زمستونو سر می‌کنم،
با اينا خسته‌گی‌مو در می‌کنم

عشق یک ستاره ساختن با دولک،
ترس ناتموم گذاشتن جریمه‌های عید مدرسه،

بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

با اينا زمستونو سر می‌کنم،
با اينا خسته‌گی‌مو در می‌کنم

بوی باغ‌چه، بوی حوض، عطر خوب نذری،
شب جمعه پی فانوس توی كوچه گم شدن
توی جوی لاجوردی هوس یه آب‌تنی،

با اينا زمستونو سر می‌کنم،
با اينا خسته‌گی‌مو در می‌کنم

ای آنکه رسم امانت داری می دانی !

بیا تا عادت به رسمی تازه کنیم.....

بیا تا از گلزار عافیت تنها ل نفس را بر چینیم

و هدیه به تلخ ترین لبخند کودکی

که در زندگانی رنج بارش عضوی کم دارد!

اهدای زندگی

چشم هايم زشكوفايي عشق تو فقط مي خواند
كاش مي دانستي
عشق من معجزه نيست
عشق من رنگ حقيقت دارد
اشك هايم به تمناي نگاه تو فقط مي بارد

كاش مي دانستي

دختری هست كه احساس تو را مي فهمد

دختری  از تب عشق تو دلش مي گيرد
دختری  از غمت امشب به خدا مي ميرد

كاش مي دانستي

تو فقط مال مني

تو فقط مال همين قلب پر  احساس مني

شب من با تو سحر خواهد شد
تو نمي داني من
چه قدر عشق تو را مي خواهم
تو صدا كن من را
تو صدا كن من را كه پر از رويش يك ياس شوم
تو بخوان تا همه احساس شوم

كاش مي دانستي
شعرهاي دل من پيش نگاه تو به خاك افتاده است
به سرم داد بزن
تا بدانم كه حقيقت داري
تا بدانم كه به جز عشق تو اين قلب ندارد كاري

باز هم اين همه عشق
اين همه عشق براي دل تو ناچيز است
آسمان را به زمين وصل كنم؟
يا كه زمين را همه لبريز ز سر سبزي يك فصل كنم؟
من به اعجاز دو چشمان تو ايمان دارم
به خدا تو

 نباشي

بي تو من يك بغل احساس پريشان دارم

YYYYYYYYYYYY

اگر به نشانه ی عشق و دوستی

تو را هدیه ای نبخشم

عشق من

بی گمان مرا بی احساس می پنداری

پس بزرگوارانه از من بپذیر

آنچه را به پیشگاه تو تقدیم می کنم :

روحم را  ،          

     زندگی ام را  ،

                           و قلبم را

یکسان

و با عشقی سرشار و بی پایان

زیرا تنها زمانی به راستی خوشبختم

که در کنار تو باشم !!!!!!

و این هدیه تولد توست

YYYYYYYYYYYY

در سپیده دم عشق کسی متولد شد

که صدایش آرام تر از نسیم

و نگاهش زیباتراز خورشید  بود ...

دلش پاک تر از آسمان

 و قلبش زلال تر از آب

 و آن تو بودی

حسین عزیزم

پس آبی ترین آبی دریا

سرخ ترین دشت شقایق

و نیلوفری ترین آسمان

تقدیم به تو

آدمك آخر دنياست بخند
آدمك مرگ همينجاست بخند

آن خــدايي كه بزرگش خوانـدي
به خدا مثل تو تنهاست بخنــــد

دستخطي كه تو را عاشق كرد
شوخي كاغذي ماست بخنــــد

فكـر كـن فكـر تو ارزشـمند اسـت
فكر كن گريه چه زيباست بخنــــد

صبح فردا به شبت نيست كه نيست
تازه انگار كه فرداست  بخنــــد

راسـتي آن چـه بـه يـادت داديـم
پر زدن نيست كه درجاست بخنــــد

      می نویسم از قلب مهربانت، از آن احساس پاکت

      می نویسم ازعشق چون خیلی آن مهرومحبتت دراعماق دلم نشسته است

      می نویسم از چشمهای زیبایت،ازصدای قشنگت،ازنگاه پرازعشقت

     با صداقت می نویسم نخستین عشقم تویی؛وبا یکدلی می نویسم

     که با تو بی نیازم

     با  چشمان خیس مینویسم که خیلی مهرت در دلم نشسته است

    و با بغض می نویسم که مرا تنها نگذار عزیزم

    می نویسم از پرواز؛ پرواز عاشقانه به قلب آسمان آبی عشق

    می نویسم از حرفهای شیرینت وآن لحظه رویایی که من وتو درآن آشنا شدیم

    وشیفته قلبهای سرخ یکدیگر شدیم.

    آنچه که می نویسم حرف دل است وبس!آنچه که می نویسم

     حرف دل پرازدردوعاشق من است......

    می نویسم ازدشت شقایق ها که تو همان شقایق سرخ دلم هستی

    می نویسم ازتوکه همان پروانه ای که اطراف شمع خا موشی مانند

    من می چرخی ونور محبت را به من بی نور می بخشی

    می نویسم از دریایی مانند تو که به سوی کویری مانند من می آید

    ومرا از عشق خودش سیراب می کند

     می نویسم از ستاره ای مانند تو که در آسمان تیره وتار قلبم نشست

     وشب بی نورم را پر از روشنایی کرد

    از نام زیبایت نوشتم وکتابم بهترین کتاب زندگی شد

    چون نام زیبایت آن حس قشنگ عاشقی را در خون من جاری می سازد

 تویی همان رویاهای زیبای منی، ندای آمدن بهارعشق،آغاز باریدن باران         عشق.....

تویی همان آغاز نمایان شدن مهتاب آسمان تیره تار دلتنگی های منی!

پس می نویسم از تو که محشری، ومانند تو کسی در این دنیا نیست عزیزم

آيينه پرسيد:

         که چرا دير کرده است نکند دل ديگري او را سير کرده است .

خنديدم و گفتم:

      او فقط اسير من است. تنها دقايقي چند تأخير کرده است.

 گفتم:

            ا مروز هوا سرد بوده است شايد موعد قرار تغيير کرده است .

خنديد به سادگيم آيينه و

 گفت:

  احساس پاک تو را زنجير کرده است.

 گفتم:

 از عشق من چنين سخن مگوي.

گفت:

خوابي، سال‌ها دير کرده است............

 در آيينه به خود نگاه مي‌کنم

ـ آه!- عشق تو عجيب مرا پير کرده است ،

راست گفت آيينه که منتظر نباش،

 او براي همیشه رفته است.........

شاید زندگی ان جشنی نباشد

 که آرزویش را داشتی

!!!!!!!!!!!!!!!!!!

اما حالا که به ان دعوت شدی

 زیبا برقص

....در آسمان دنبال خدا می گشتم

مرد جوون : ببخشين آقا ،می تونم بپرسم ساعت چنده ؟

پيرمرد : معلومه كه نه !

جوون : ولی چرا ؟ ! مثلا" اگه ساعت روبه من بگی چی ازدست ميدی؟!

پيرمرد: ممكنه ضرركنم اگه ساعت رو به تو بگم !

جوون: ميشه بگی چطورهمچين چيزی ممكنه ؟ !

پيرمرد: ببين ... اگه من ساعت روبه توبگم ،ممكنه تو تشكركنی وفردا هم

بخوای دوباره ساعت روازمن بپرسی !

جوون: كاملا"امكانش هست !

پيرمرد : ممكنه ما دوسه بارديگه هم همديگه روملاقات كنيم وتواسم وآدرس

من روبپرسی !

جوون : كاملا" امكان داره !

پيرمرد : يه روز ممكنه تو بيای به خونه ی من و بگی كه فقط داشتی از

اينجا رد ميشدی و اومدی كه يه سر به من بزنی! بعد من ممكنه از روی

 تعارف تو رو به يه فنجون چايی دعوت كنم ! بعد از اين دعوت من ،

ممكنه تو بازم برای خوردن چايی بيای خونه ی من و بپرسی كه اين

 چايی رو كی درست كرده ؟ !

جوون : ممكنه !

پيرمرد : بعد من بهت ميگم كه اين چايی رو دخترم درست كرده !

بعد من مجبور ميشم دختر خوشگل و جوونم رو بهت معرفی كنم و تو

 هم دختر من رو می پسندی !

مرد جوون : لبخند ميزنه !

پيرمرد : بعد تو سعی می كنی كه بارها و بارها دختر من رو ملاقات كنی !

 ممكنه دختر من رو به سينما دعوت كنی و با همديگه بيرون بريد !

مرد جوون : لبخند ميزنه !

پيرمرد: بعد ممكنه دختر من كم كم ازتوخوشش بياد وچشم انتظارتو بشه !

 بعد از ملاقاتهای متوالی ، تو عاشق دختر من ميشی و بهش پيشنهاد

ازدواج می كنی !

مرد جوون  : لبخند ميزنه !

پيرمرد : بعد از يه مدت ، يه روز شما دو تا مياين پيش من و از عشقتون

برای من تعريف می كنين و از من اجازه برای ازدواج ميخواين !

مرد جوون در حال لبخند : اوه بله !

پيرمرد با عصبانيت : مردك ابله ! من هيچوقت دخترم رو به ازدواج يكی

مثل تو كه حتی يه ساعت مچی هم از خودش نداره در نميارم ! ! !

تو پنداری که بارانم نمی فهمد ؟

توپنداری که او بی جان و بی روح است؟

غلط پنداری ای جانا

همین باران بی پروا

بسان یار و دلدارم

پر از آوا و آهنگ است

و ای باران!

به تنها باورم سوگند

به تنها یاور دیوانه ام سوگند

دلم پر درد پر درد است

مگر حرم وجود تو در آن شب ها نمی بارید؟

مگر آن وقت نا آگاه بودی درد من مرگ است؟

تو می باریدی و من در تب و تاب جدایی

یار را بی بار می دیدم که بس سرد است

در دلم نور امیدی بر نمی تابید

بر سرم اشکی و بارانی نمی بارید

و....